โฮกกก~ ยังอัพเรื่องแบทเทิลไม่จบดี..ก็ต้องมาขึ้นหน้าใหม่ซะแล้ว (โกเมนเน๊ น้องๆ..เดี๋ยวพี่จะกลับไปอิดิทเวลาไพรเวทของพวกเราต่อ) ขออัพน้องฉ่อยก่อน..ไม่ไหวล่ะ เดี๋ยวลืม งวดนี้เมมโมรี่ไม่ล้น แต่กลัวว่าจะเหนื่อยจนจำได้แค่ชอตไฮไลท์ชอตเดียว (-_-")


อยากจะบอกว่าฉ่อยมาถ่าย 12plus งวดนี้..ข้าพเจ้าชิลๆ มาก..ชิลยิ่งกว่างวดที่แล้วที่มันมาซะอีก ตอนแรกกะไม่ทำอะไรเลย (ตอนที่น้องยังไม่มา) เพราะตอนนั้นคิดว่าไม่มีใครตามเป็นเพื่อน..เราก็ เออ ไม่ตามก็ได้ ไม่มีคนไปด้วย แต่จู่ๆ ฝนถามไปส่งน้องม๊ะ? เราก็ถามกลับ..แกจะไปส่งน้องหรอ? มันก็..อือ!จะไปส่ง ไอ้เราก็เลย..ถ้าแกไปฉันก็ไป เดี๋ยวไว้จะบอกแม่ว่าแกจะมานอนบ้านนะ แล้วเราก็รบกวนน้องแมงมุมกันอีกหน (ขอบคุณน้องแมงมุมหลายๆ) แล้วเราก็บอกแม่ว่า แม่คืนวันพุธอ่ะ..ฝนอาจจะมานอนที่บ้านด้วยนะ เพราะว่าเดี๋ยวลูกจะไปส่งซีวอนกัน..ซีวอนมาไทย กลับดึก..ดึกกว่าตอนกลับมากับน้องแมงมุม เพราะว่าคราวนี้เครื่องออกดึกกว่า บอกแค่นั้นแหละ..ไม่มีประโยคขออนุญาต ไม่มีประโยคขอร้อง..มีแต่ประโยคบอกเล่าให้เขารับรู้เท่านั้น แม่ก็เออออรับคำ ถามว่าจะมานอนกันกี่คน เราก็บอกแค่ฝนแหละ


วันที่น้องมาถึงไทย..อีนี่ยังนึกอยู่ว่า น้องมาวันที่ 3 หรือ 4 กันแน่วะ? โทรคุยกับฝนกับน้องแมงมุม..ก็บอกว่า มาถึงแล้ว..ตอนนี้ขาน้องอ่ะเหยียบอยู่ในกรุงเทพแล้ว แต่ไม่รู้ว่าอยู่ส่วนไหนของกรุงเทพ เราก็อือๆ (สติลตีแบตกับน้องเราต่อไป) แล้วก็โทรคุยกับน้านีนิดนึง...ขำๆ ไม่มีใครรู้ห่าอะไรเลย รู้แค่น้องถึงไทยแล้ว แล้วก็ไม่มีใครตามน้องเลยเหอะ ฮ่าๆ ขำๆ


แล้วฝนกับโอ้ก็นัดกันว่าวันจันทร์ จะไปตามน้อง เราก็บอกว่าเราไม่รับปาก เพราะแม่บอกว่าจะพาไปสมัครงาน..เอาเป็นว่าถ้าเสร็จเร็ว เดี๋ยวเราไปตามด้วยก็ได้ คงบ่ายๆ ไปแล้ว แต่ใครจะไปรู้ว่าเอาเข้าจริงแล้ว แม่ไม่พาไปสมัครงาน..โทรไปหาฝน ฝนก็บอกฝนกลับบ้านแล้วเพราะเพิ่งไปหาหมอมา เจ็บตา เราก็เลยไม่ออกเพราะว่าไม่รู้ว่าออกไปจะไปเจอรึป่าว (แต่ไอ้โอ้ไปกับน้อง..สรุปว่าเจอ!!!) วันนั้นเราก็เลยแกร่วอยู่บ้านทั้งวัน ไม่ได้ออกจากบ้าน ก็ไม่เป็นไร..เฉยๆ


วันอังคาร..แม่ก็บอกจะพาไปสมัครงานจริงๆ ล่ะ แต่อีท่าไหนก็ไม่รู้..ไม่ได้ไปอีกซะงั้น (ก็ดี ขี้เกียจออก..ตอนนี้ไม่มีอารมณ์) เราก็ไม่ได้ขอออกจากบ้าน..เพราะว่าเราต้องทำตัวเป็นเด็กดี อีกอย่างตอนแรกคุยกับโอ้เมื่อคืนวันจันทร์..โอ้บอกไม่รู้วันนี้มันจะไปที่สตูไหน ออกไปไม่เจอก็เสียเที่ยวเปล่าๆ เอาเหอะ..ไม่ออกดีกว่า เรารอของชัวร์ดีกว่า ^^


แล้วจู่ๆ คืนนั้นออมมันก็โทรมาหาเราพอดี (เพราะเมื่อวันเสาร์เราพูดกับมันอยู่ว่าฉ่อยจะมาไทยนะ มันบอกเออตอนนี้มันเทรนงานอยู่ในกอง(หนังสือพิมพ์ยี่ห้อนึง) พอดี เดี๋ยวมันดูก่อนแล้วกันว่ามันจะได้ออกไปทำข่าวรึป่าว แต่ยังไงซะก็มีคนออกไปทำอยู่แล้วล่ะ) มันโทรมาบอกว่าที่กองได้รับแฟกซ์เชิญไปทำข่าวแล้วล่ะ เราก็สั่งเสียเพื่อนเป็นการใหญ่..ก่อนมันจะไปแกะเทปสัมภาษณ์ต่อ ต่อจากนี้ไปสี่เดือนเราจะต้องเทรนได้ออมกันเป็นการใหญ่..ส่งมันไปตะลุยทุกงาน (ที่พี่กองมันเขาไม่แย่งกัน) แล้วออมมันก็บอกว่า..เดี๋ยวไว้พรุ่งนี้เช้าเข้ากองแล้วจะถามพี่ที่กองให้ว่าเอาสื่อเข้าเพิ่มได้ป่าว เอาเข้าได้กี่คน เดี๋ยวจะโทรมาบอก


แล้วเป็นไง? วันรุ่งขึ้นเราก็รอโทรศัพท์ใครสักคนโทรมาเรียกตัวเราออกไป เราก็อยู้บ้านทำตัวเป็นลูกที่ดี ตากผ้า กวาดถูบ้าน ก่อนออก (กลับมาจะได้ไม่โดนด่าว่าไม่ทำงานเอาแต่ตามผู้ชาย) ตอนแรกออมโทรมาหาเที่ยงครึ่งได้ มันก็บอกว่าเออเนี่ยเดี๋ยวมันจะไปทำข่าว เราก็ถามว่าไปทำกี่คน..มันก็บอกไปทำคนเดียว แล้วเราก็ไม่เห็นมันพูดอะไร เราก็เลยเฉยๆ ก็บอกมันว่าสู้ๆ นะเว่ย..เก็บฉ่อยมาให้เราด้วย มันก็ได้ๆ เราก็กลับไปทำงานต่อแอบอู้นั่งเล่นเนตหารูปน้องๆ แบทเทิลไป สนุกสนาน.....ชิลมากกกกก~


หลังจากนั้นสักพักใหญ่ๆ ฝนก็โทรมาถามว่าแกอยู่ไหน? จะออกกี่โมง เราก็อยู่บ้านรอเครื่องซักผ้าตัด เรารอตากผ้าอยู่ เดี๋ยวก็อาบน้ำแต่งตัวออกแหละ มันก็บอกว่าเนี่ยเดี๋ยวมันจะถึงดุสิตอยู่แล้ว เราก็เออๆ เดี๋ยวตามไป


จนตอนบ่ายโมงครึ่ง (เวลาลงทะเบียนสื่อ) ออมมันก็โทรมาหาอีกบอกว่าเขาให้เข้าได้สองคน เราก็แบบเฮ้ย! ทำไมไม่บอกให้เร้วกว่านี้สักชั่วโมง ครึ่งชั่วโมงวะ เราจะได้บึ่งออกไปทัน ตอนนี้ยังสติลอยู่บ้านอยู่ เพราะกะว่าออกไปหาเพื่อนแล้วก็ไปสุวรรณภูมิเลย แม่งงงงงงงง (_*_) เราเลยบอกว่างั้นแกเอาเพื่อนเราเข้าแทนได้มั๊ย? เพราะว่าเพื่อนเราไปถึงดุสิตแล้ว มันก็บอกว่าเมื่อกี้เห็นน้องอีฟ แต่ไม่รู้น้องไปไหนแล้ว เราก็เลยเอาไง? ถ้าให้อีฟฉันจะได้ไม่โทรหาเพื่อน แต่ถ้าแกหาอีฟไม่เจอฉันจะได้โทรไปหาเพื่อน สรุปเราก็เลยโทรหาฝน..แล้วมันก็เดินหากันจนเจอ นั่นแหละเราถึงได้วางสายแล้วเขวี้ยงมือถือไปบนที่นอนตะโกนลั่นบ้าน ไอ้อ๊อมมมมมม~ บอกเร็วกว่านี้ไม่ได้หรือไงล่ะไอ้บ้า T^T แต่เอาเหอะ..สรุปเราก็ส่งตัวแทน (ที่มากับดวง) ไปปฏิบัติภารกิจได้ล่ะ (ตลกดีว่ะ ไปไม่ได้ยังไง เราต้องมีตัวแทนกัน..ตั้งแต่เอสเจ แบทเทิล จนฉ่อย)


หลังจากเราทำอะไรเรียบร้อยแล้ว ก็ออกจากบ้านไปแบบชิลๆ (ก่อนออกจากบ้าน ท่องมาตลอด วันนี้โชคดีจะเป็นของฉัน วันนี้ฉันจะโชคดี และแอบเล่นของ..อธิษฐานกับองค์จาตุคามกับสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ว่าขอให้เราโชคดี) นั่งรอรถ 510 ไปขึ้น MRT ส่วนโอ้ไปถึงดุสิตก่อนเรานานแล้ว จนกระทั่งสามโมงสิบห้า (จบสัมภาษณ์) นั่นแหละเราก็ไปถึงโรงแรม ฝน โอ้ ตาล พี่ปีใหม่ และใครอีกคนไม่รู้ ก็นั่งจับกลุ่มคุยอยู่แล้ว เราก็เข้าไปคุยๆ ด้วย...สักพักก็มีกล้องมาถ่าย เราก็หลบกัน แล้วมันก็จากไป จนออมเดินออกมา..เราก็เข้าไปคุยกับมัน ขอบคุณมัน แตมันรีบตามหาโฟร์-มด อยู่เพราะมันต้องสัมภาษณ์โฟร์-มด ให้ได้...มันเลยไปตามหาต่อ เราก็สู้ๆ นะโว๊ย มันก็อือๆ


แล้วเราก็ยืนคุยๆๆ กันต่อไป จนกระทั่งกล้องมาถ่ายอีกแล้ว ถ่ายแม่งอยู่นั่นแหละ กูก็หลบแล้วหลบอีก (บอกแล้วไง กล้องไทยไม่ต้องมาถ่ายกู..กูไม่อยากออก) จนสุดท้ายพี่แกก็ไปจากกลุ่มเรา ไปถ่ายกลุ่มอื่นแทน เพราะว่าใครสักคนไม่ฝนก็พี่ปีใหม่ถามว่า ถ้าถ่ายพวกหนูไปเนี่ยจะให้เจอซีวอนมั๊ย? พี่เขาก็บอกว่าไม่ได้หรอกครับมันก็เลยตอบไปว่า ถ้าถ่ายแล้วได้เจอจะยอมให้พี่ถ่าย ถ้าไม่เจอไม่ถ่าย หนูไม่อยากออกกล้อง เขาก็เลยตีจากพวกเราไป


แล้วมติก็ออกมาว่า..ลงไปหาของกินเล่นกันเหอะ สรุปก็ไปกระซวกไอติมกัน..พี่ปีใหม่ไปยืนส่องฉ่อย (ไม่ชวนๆ..แต่เอาเหอะนู๋ชิลมากกกก) ตอนนั้นหลินมาถึงล่ะ..สวยมาเชียว (หลังจากฝน โอ้ไปถ่ายน้องเป้ น้องสุ บลาๆๆ จนอิ่มเอมแล้ว) ไปสั่งมิ้นท์กินอร่อยมากกกก~ ก่อนไปสั่งเดินๆ ดูอยู่..หันไปเจอพี่เจี๊ยบเรียกพอดี เราก็เลยวิ่งๆๆๆ ไปกอดพี่เจี๊ยบ คิดถึงงงง~ ไม่เจอเจ๊นานมากกกก (หลังจากเอสเจมาเมื่อตอนมกรา..ก็ไม่เจอกันอีกเลย) แล้วพวกเราก็คุยๆๆ..ฮาพี่เจี๊ยบ สามารถมากวิ่งจากชั้น 11ลงมา..เกือบตายนะนั่น ฮ่าๆๆ คุยกันสักพักใหญ่ๆ นั่นแหละถึงได้ไปซื้อไอติมกิน


นั่งกินกันสักพัก..พี่การ์ดก็ทำท่าให้พวกเราแฟนคลับพี่การ์ด alert เดินออกไปดู..ปรากฏว่าเป็นรถตู้พี่ซึง ไปสยาม..ไปทำไมวะร้านดอกไม้? เราก็สติลยืนคุยเล่นกับพี่การ์ดกันต่อไป ก่อนจะแยกออกไปชอปปิ้ง ไปเดนดูของที่จะให้น้องกัน เดินเล่นไปเล่นมา ได้ของกินเรากับโอ้..ประทังชีวิตก่อน ก่อนโรคกระเพาะจะกำเริบ แล้วก็เดินกลับโรงแรมไปยืนคุยเล่นกันเอง (โทรถามน้องแมงมุมว่าต้องไปรับบัตรกี่โมงอะไรยังไง..น้องก็บอกมาแล้วฝากดูแลน้องแป็บกับเพื่อนด้วย) เจอสองคนที่กระโดดไปตามแบทเทิลด้วยกัน (จำชื่อไม่ได้ล่ะ)...โลกกลมเน๊อะ เจอกันอีกแล้ว ^__^ แล้วก็ยืนคุยๆๆ จนกระทั่งใกล้ทุ่มล่ะ เลยเดินไปคุยกับพี่ปีใหม่ที่ตรงฤๅษี ฝากหลินไปด้วย..เดี๋ยวคนสวยหลง ส่วนไอ้โอ้ช่างมัน..มันเอาตัวรอดได้ ฮ่าๆๆ รักมันได้อีก ก็ตอนนั้นมีโอ้คนเดียวที่ไปยืนอยู่ชั้นสอง นอกนั้นเขารอกันข้างล่างหมด (ตลกดีว่ะ..ตอนแรกเปลี่ยนเพลงเฉพาะกิจแล้วนะ เปลี่ยนกลับมาเป็น Tic! Toc! แต่คิดไงไม่รู้..กลัวน้องรู้ว่ามาตามน้อง เลยเปลี่ยนเป็นแบบเดิม BATTLE ทุกสายที่โทรเข้า มัลเฮ เฮโย่ เครซี่ ฟลายอิ้งอัพ ก๊ากกกๆๆๆ)


แล้วเรากับฝนก็นั่ง BTS ไปลงอนุสาวรีย์ชัยกัน ไปเดิน แฟชั่นมอลล์ หาซื้อของให้น้องก่อน

ได้เสื้อรักในหลวงแบบเชิ้ต ลายช้างด้วยสำหรับฉ่อย

สร้อยคอแมวดำของไอ้โอ้สำหรับซิน

สร้อยคอแหวนสลักชื่อห้อยตัวเจของฝนสำหรับพี่อีทึก

แล้วก็สร้อยกางเขนมีมงกุฏแหวนสวมอยู่ของเราสำหรับน้องบอม

หลังซื้อเสร็จก็รีบเผ่น..หารถตู้ที่หลินบอกไม่เจอ เลยเรียกแท๊กซี่ไปสุวรรณภูมิ..บอกพี่ไปทางไหนก็ได้ ขอเร็วที่สุด ภายในครึ่งชั่วโมงได้ยิ่งดี พี่เขาก็ขับเหยียบให้เต็มสตรีมดี นั่งถกเรื่องฟุตบอลไทยกันตลอดทาง (ตอนนั้นน้องแป็บไปรออยู่ที่นู่นแล้ว..โกเมนนะน้อง)


ไปถึงก็โทรหาพี่เป้า..เดินไปเอาบัตรจากพี่เขา แล้วก็โทรให้แป็บขึ้นมาที่หน้าเค้าน์เตอร์ แต่มันมีปัญหาเกิดขึ้น..เคลียร์กันนานมาก (สงสารน้องแมงมุม) พาสตรงจุดนี้ไป..เราจะไม่เอ่ยถึงพี่เป้าถามว่าพร้อมยังคะน้อง..พร้อมแล้วค่ะ พร้อมตั้งแต่ยังมาไม่ถึงแอร์พอร์ตอีกค่ะระหว่างรออยู่นั้น..ฝนก็เขียนกระดาษโน้ตไป จนพี่เป้าบอกเดี๋ยวพี่พาไปเดินสำรวจเส้นทางก่อนแล้วกัน เรา ฝน แป้ง น้ำ เมย์ ก็เลยเข้าไปก่อนห้าคน..แป็บกับเพื่อนยังสติลเคลียร์อยู่ข้างนอก


เข้าไปปุ๊บพี่เป้าก็พาทัวร์ปั๊บ เพราะตอนแรกน้องจะออก gate E1A เรายังบ่นอยู่เลยทำไมต้องออก bus gate ทำไมไม่ให้น้องเดินผ่านงวงวะ (เราจะได้ส่องต่อนานกว่า) สรุปว่าพี่เป้าพาเดินทั้งสองฟากเลยเหอะ จริงๆ ตอนนั้นแอบภาวนาว่าให้ฉ่อยไปนั่งเล้าจ์เดียวกับที่แบทเทิลไปนั่ง เพราะว่าตรงนั้นมันจะแสกนแล้วเข้าเกทไปเลย..สบัดแฟนคลับหลุดได้เร็วมาก (เพราะส่วนใหญ่บัตร 2 กัน.จะผ่านตรงเอ็กซเรย์ไม่ได้) เดินไปทางเล้าจ์หน้า E เราไม่หลงล่ะ..เพราะว่าตรงนั้นมันคือเล้าจ์ที่แบทเทิลไปใช้ และเอ็กซเรย์ที่แบทเทิลเข้าผิด ฮ่าๆๆ...หลังจากนั้นพี่เป้าก็พาพวกเราไปสำรวจต่อตรงเล้าจ์ business ซึ่งคาดว่าน้องน่าจะใช้อันนี้แหละ แล้วพี่ก็พาไปดูทางที่น้องจะออกจากเล้าจ์ แล้วทางที่เราจะไปดักได้...คือถ้าน้องใช้ทางนี้ จะสะบัดได้หลุดกว่าเดิมอีก..แต่น้องจะเดินโคตรไกลเลย เราก็เลยคิดกันว่าน้องน่าจะใช้เล้าจ์นี้แหละ แต่เพื่อความไม่ประมาทเราจะแยกสายคอยรายงานกัน หึหึหึ


แล้วเราก็ออกไปรอข้างนอกกัน..ฝนไปเขียนกระดาษโน้ตน้อยๆ ถึงพี่อีทึกต่อ ส่วนเราพาน้องแป็บกับเพื่อนไปลงชื่อก่อน แล้วก็ออกไปหาฝนอีกรอบ สักพักหลินก็โทรมาบอกว่า น้องออกจากพารากอนแล้ว..มุ่งหน้ามาสุวรรณภูมิ เพราะเขาเอาน้องออกทางด้านหลัง หลินมายืนอยู่พอดีเลยเจอ เอาแล้ว alert ของจริง..ฝนล่ก ตอนแรกมันจะเขียนถึงคิบอมให้เรา สุดท้ายมันผลักมา "แกเขียนเอง!!" ฉันก็เลยต้องอิงลิชถุยๆ ลงไปเอง เก็บของ..ลาพี่เป้า วิ่งเข้าไปข้างในกัน


ก่อนเข้า..เหมือนโชคยังเข้าข้างเราอยู่ เพราะจู่ๆ เราก็เดินไปดูบอร์ดอีกทีบอกว่าเพื่อความชัวร์ แล้วจู่ๆ มันก็ขึ้นให้เห็นว่าเปลี่ยน gate เฉยเลย O_o ดีนะที่เราเดินแถเข้าไปหาบอร์ด เพราะมันไม่มีประกาศออกไมค์เลยนะ...แม่งไอ้ฝนมี ฌาณ อีกแล้ว..เพราะตอนที่พี่เป้าจะพาเราไปสำรวจที่เราบ่นๆ เรื่อง gate อยู่น่ะ ฝนมันพูดว่า..ตอนแบทเทิลยังเปลี่ยนเลยไม่ใช่หรอ จาก bus gate ตอนแรกเปลี่ยนมาเข้างวงแทน (อือ! ใช่) นี่เลยสมพรปากมัน..น้องฉ่อย เปลี่ยนจาก bus gate มาเป็นงวงด้วยเช่นกัน


เข้าไปในเกททีนี้ต้องรีบตะลุยหาทางกันเอง (เพราะพี่เป้ากลับไปแล้ว) เรากับฝนเดินดุ่มๆ..น้องๆ ที่เหลือเดินตามไม่ทัน ณ เวลานั้น..โกเมนนะน้อง มีอะไรโทรเข้ามือถือ เวลาเหลือน้อยต้องรีบสำรวจ เพราะว่าพอเราเข้าไปได้สักแป็บ (ใกล้ถึงเกท C แล้วล่ะ) เสียงกรี๊ดก็ดังลั่นแอร์พอร์ตแล้ว ฝนกับโอ้โทรคุยกัน..มันมาแล้ว น้องมาถึงสนามบินแล้ว ทีนี้ก็ตัดสินใจเดินออกไปดูตรงทางลงไปเล้าจ์ (เดินกัน วิ่งกัน...เหนื่อยมาก เหนื่อยได้อีก ทริปนี้เหนื่อยกว่าตามแบทเทิลเยอะ!) รอสักพักใหญ่ๆ เสียงก็กรี๊ดกันอีก..พนักงานตรงเล้าจ์ก็ดี เขาถามเราว่ามาตามใครเราก็บอกไป..เราบอกขอไปเกาะราวดูบันไดเลื่อนได้มั๊ย ไม่เข้าไป เขาก็ให้..ไม่ได้กันอะไร แล้วหลังจากเสียงกรี๊ดดังสนั่นอยู่นาน...น้องก็เข้าเล้าจ์ไป แต่เนื่องจากมันมืดๆ และฉันสายตาสั้น(เสือกลืมคอนแทคเลนส์อีก) ก็เลยมองไม่เห็น..เห็นแต่พี่ซึงลงบันไดเลื่อนลงไป

พี่ซึงฮวานใส่เสื้อเชิ้ตสีฟ้า กางเกงลายทหาร....ซีวอนพ่อเพอร์เฟคแมน เสื้อยืดสีดำสกรีนด้านหลังว่า 11 แล้วก็กางเกงยีนส์สีน้ำเงินเข้ม (หล่อมากกกกกกกกก~!!)


แล้วพวกเราก็วิ่งลงข้างล่าง ทะลุเกท D เข้าไปวิ่งทะลุไปเรื่อยๆ (แน่นอน..ผ่านแสกนได้ เพราะน้องแมงมุมเช่นเดิม ^,^ ) ไปเกาะกระจกดูเล้าจ์ใหญ่กัน (จากอีกฝั่ง...เพราะตรงชั้นสามนั่นมันชั้นลอยจริงๆ..มองไปข้างล่าง แม่งกูใช้ประจำ..บินกลับไปเรียนที่มอ. เหอๆ เพิ่งเกลียดมันก็วันนี้..ทำให้ระยะห่างระหว่างเรากับน้องฉ่อยมากกว่าเดิม


แม่งน้องใจร้ายมาก..น้องเอย พี่ซึงเอย ไปนั่งหลังฉากกั้น โฮกกกก~ แม่มึง!! มืดได้อีก แต่สรุปอีกกลุ่มที่ไปด้วยกันสายตาดี มองเห็น..ฝนก็ไปคอนเฟิร์มให้ว่าใช่ แล้วทีนี้ก็ฮามาก พวกเราห้าคน (น้องแป็บกับเพื่อนไปรอที่เกท C1) หาเกาะกำบังกัน เรากับฝนไปเกาะหลังแอร์ที่เป็นเหล็กเกือบจะทรงกระบอกนั่นอ่ะ อีกสามคนไปเกาะเสาปูน...เล่นซ่อนแอบ จนสักพักน้องเดินไปเอา Coca Cola มากระดก..ท่าทางจะชอบจัดแฮะ เดินไปเอาน้ำปุ๊บ..ออร่าส่งมาถึงฝั่งพวกเราทันที หล่อฉิบหายเลยมึ๊ง~!!! พอน้องได้กระป๋องแดงแล้ว..น้องกับพี่ซึงก็เคลื่อนย้ายมวลสารขึ้นข้างบน เราก้มมองนาฬิกากัน...เอาโว๊ย มีลุ้น น้องไปเดินชอปแน่ๆ ก็เลยวิ่งมาราธอนไปดิวตี้ฟรีกัน


ไปถึงข้างบนแม่งไปไหนแล้ววะ..สายตากูก็ยิ่งดีๆ อยู่ แต่แล้วความหูดี(เสือกนั่นเอง) ไปได้ยินพี่ผู้หญิงสองคนที่เป็นกราวน์พูดกัน แล้วเขาก็หลุดคำว่า "ซีวอน" ออกมา...จากตอนแรกที่เราจะเดินไปถามพี่พนักงานผู้ชายที่เราขอไปเกาะกระจก เราก็เลยเปลี่ยนใจเดินไปหาพี่สองคนนี้แทน เดินเข้าไปถามดื้อๆ "พี่คะเห็นซีวอนมั๊ยคะ?" พี่เขาก็ถามเรากลับก่อนว่า "ใช่ซีวอนใช่มั๊ยน้อง?"..."ใช่ค่ะ แล้วเขาไปทางไหนหรอคะพี่?" พี่เขาก็ชี้ไปทางซ้ายมือของพี่..เป็นงูมันคงเลื้อยมาฉกเราตายแล้ว แล้วก็เจอผู้ชายเสื้อสีดำนัมเบอร์สิบเอ็ด โฮะๆๆ >___< แล้ก็ไปเกาะเสายืนส่องน้อง แอบถ่ายรูปได้แป็บนึง สักพักสต๊าฟผู้หญิงก็หันมาแล้ว no photo! เออ..กูก็ไม่ได้เทคโฟโต้ซะหน่อย กูเทควีดีโออยู่ตะหาก แต่ว่าพี่ปีใหม่นี่เด่ะ..วีดีโอของแท้ ฮ่าๆๆ..กล้องตัวเด่นดีเน๊อะ (น้องแป็บโทรมาเลยบอกน้งให้รีบมาที่ดิวตี้ฟรีด่วน!)


ฝนยังสติลคุยโทรศัพท์..เรายืนอยู่ใกล้กับพี่ปีใหม่อยู่ฝั่งตรงข้ามน้อง แล้วก็ยืนสังเกตการณ์ปนแอบถ่าย (แอบจริงๆ) ตอนนี้น้องเดินไปเดินมาอยู่ตรงบูธน้ำหอมแล้ว..แล้วจู่ๆ ก็เฮือกมาก น้องฉ่อย..น้องฉ่อยมันเล่นกับพี่ซึงได้เฮือกมาก ที่เรา ฝน ร้องดังลั่นตอนแรกเลยคือ..ฉ่อยเอากระป๋องโค้กวาง แล้วพี่ซึงคว้ากระป๋องโค้กมาดื่มต่อ ไม่..เราไม่ได้ปลื้มแบบนั้น (แต่ตอนนั้น ถ้าไอ้โอ้อยู่..ไอ้โอ้คงกรี๊ดสลบ) แล้วสักพักก็มีชอตซีวอนไปผลักพี่ซึงหรือไงนี่แหละ O_o" แล้วยังมีต่อๆ..ตอนลองน้ำหอมอ่ะ ดมเสร็จยื่นไปให้พี่ซึงดมอีก....โฮกกก~ กูขอลาตาย ToT




แล้วน้องยืนเลือกอยู่นานมาก...สรุปน้องก็หยิบ BOSS ขวดละ 1750 บาทไปแล้วก็อะไรอีกไม่รู้ประมาณสามสี่ขวด ถ้าจำไม่ผิดน่าจะมีมองบลังค์ด้วย ฝนมันหยิบมาดูหลังน้องเดินจากตรงนั้นไป จนจะจ่ายเงินเราถึงเดินเข้าไปหาฝน ตอนที่น้องยืนจ่ายเงินอยู่นั้นพี่ซึงหันมามอง..ป่าวเว๊ย!ยืนดูอยู่เฉยๆ เหอะ ไม่ได้ถ่ายรูปอะไรเลย (เผอิญคนข้างหลังเราเขาถ่าย) ไม่เกี่ยวเฟร้ย..แล้วสักพักพี่แกก็เดินออกไป ตอนแรกฝนกับเราก็นึกว่าไปเอาการ์ด ก็ป่าวนิ..พี่แกเดินขึ้นมาแล้วกลับไปเดินชอปต่ออีก เราก็เดินตามกันไปห่างนิดนึง (ห่างกว่าตอนแบทเทิลแยะเลยเหอะ)


หลังจากนั้นน้องแม่งก็เดินอยู่แถวนั้นอีกแหละ เดินไปตรง Tobaccoอีกรอบ..เราก็ให้พี่ปีใหม่ยื่นถุงให้ เพราะตอนแรกที่น้องยืนอยู่ เรายื่นให้แต่แรกแล้ว แต่น้องไม่รับอ่ะ (เพราะสต๊าฟผู้หญิงสั่งห้าม) พอให้พี่ปีใหม่ยื่นอีกที..น้องทำท่าจะเดินมารับแล้ว แต่พี่ซึงอ่ะมองน้องแล้วสะกิด..จากมือที่จะยื่นมารับเลยกลายเป็นโบกมือบ๊ายบาย ว่ารับไม่ได้แทน..พี่ปีใหม่ก็ถามกลับว่า Why? น้องก็แบบว่ารับไม่ได้ i can't เรากับพี่ปีใหม่ก็ it's just t-shirt น้องก็รับไม่ได้จริงๆ ยกมือไหว้ขอโทษ พี่ปีใหม่เลยเปลี่ยนเป็นถามว่างั้นขอลายเซ็นแทนได้มั๊ย? น้องก็ sign? พี่แกก็ yes, signature. น้องก็ทำท่าจะให้อีกล่ะ..ทำท่าจะกลับหลังเดินมาเซ็นให้..พี่ซึงก็อีกล่ะ สะกิด..น้องก็เลยบอกi'm sorry ยกมือไว้ขอโทษอีกเหอะ ตอนนั้นพี่ซึงแม่งเลือกเสร็จแล้วเดินไปจ่ายตังค์ (เรียกน้องไปด้วย) นั่นแหละ พี่ปีใหม่ลงไปกองกับพื้น..กรีดร้องว่าได้คุยกับฉ่อยแล้ว เราต้องรีบลากพี่ขึ้นมาเพราะว่ายังไม่จบทริปพี่..พี่ยังตายตรงนี้ไม่ได้

ตอนน้องยืนจ่ายตังค์อยู่..เราก็หันไปพูดกับพี่ปีใหม่เล่นๆ ทำไมไม่ถ่ายล่ะพี่..พี่บอกเห็นแต่ก้นน้องไม่เห็นหน้าไม่เอาหรอก เราก็เลยถามเล่นๆ ถ้าถ่ายรูปก้นน้อง จะเอามั๊ย? พี่แกรีบบอกว่า เอา! แล้วเราก็หัวเราะก๊ากกันอยู่ตรงนั้นแหละ (น้องฝนยังสติลคุยโทรศัพท์ ยืนห่างจากฉันเป็นโยชน์) ก็เลยถ่ายก้นน้องมาให้พี่แก ผู้ชายบ้าอะไร..หล่อ น่าตาดี นิสัยดี รูปร่างดี แถมยังรวยอีก ไอ้เพอร์เฟคแมน


ตอนเดินผ่านพวกขนมเห็นมีแอบเข้าไปแวะดู..ที่ไหนได้ ก็ไม่เห็นซื้อนี่หว่า (หรือนึกถึงชินดงขึ้นมา?) แล้วก็เดินต่อไปเรื่อยๆ ผ่าน ชวาลอฟกี้หันไปมอง..ตอนแรกก็คิดว่าข้ามั๊ยๆ พอน้องเดินผ่านเราก็พูดกันว่า..ไม่มีเมียคนไหนใช้ชวาลอฟกี้ (ฝนก็รายงานไอ้โอ้ทางโทรศัพท์ต่อไป) เดินไปๆ จนกระทั่งร้านแว่น น้องก็ลองแว่นดู แต่ก็ไม่ซื้อ..แล้วเดินต่ออีกนิด เรากับพี่ปีใหม่เดินฉีกไปทางซ้าย เพราะกะให้พี่ปีใหม่เก็บภาพ แล้วเราต้องเป็นกำบังให้ ส่วนคนอื่นอ่ะออกไปดักหน้าน้อง แต่ตอนนั้นฝนเดินตามน้องไปคนเดียว แล้วจู่ๆ น้องกับพี่ซึงก็หันกลับ เท่านั้นแหละ..น้องฝนหันควับ!!!


เดินกลับไป..น้องก็ลงไปเล้าจ์ พอไปเล้าจ์เราก็วิ่งไปรอที่เกจ..มองเวลาน่าจะได้แล้วล่ะ หลงกับฝนกับคนอื่นเหอะ วิ่งๆ ไปต้องเปลี่ยนเป็นเดิน เพราะว่าไกลแสนไกลแถมตะคริวกินสองข้างเลย T^T ก็เดินจ้ำๆ ไปจนถึงหน้าเกท ฝนก็โทรมาถามว่าอยู่ไหน..เราก็บอกรออยู่หน้าเกท ไม่ไปไหนแล้วตะคริวกิน สักพักฝนก็มา ยืนอยู่ด้วยกันคุยกับพี่สามคนที่จะบินไปเกาหลีสักครู่ เราก็เดินไปกะจะเรียกพี่ปีใหม่มาเอาของ แต่พี่ปีใหม่ไม่รับโทรศัพท์...ก็เลย เลยตามเลย สักพักน้องก็เดินมา ฝนเรียกตอนนั้นเราไม่ได้ยิน เราได้ยินแต่ฝนพูดว่าน้องจะเดินทางไหน พี่จะได้ไปยืนดักถูก (เพราะว่าตอนนั้นถุงของอยู่กับฝนแล้ว..โอกาสสุดท้าย)เราไปแอบถ่ายน้องตรวจตรงหลังเสา แต่มีอีกคนถ่ายหลังเรา พนักงานบอกห้ามถ่าย เราก็เลยเดินไปแถวหลังฝนเลิกถ่าย..มือไพล่หลังไว้เพราะมีกล้องห้อยอยู่ จนเห็นฝนจะให้ของน้องถึงได้เดินไปยืนข้างฝน อารมณ์ตอนนั้นน้องมันหันซ้ายขวาหน้าหลังมาก เพราะของที่แสนก็ยังไม่ได้เอา ข้างหน้าไอ้ฝนยื่นของให้ น้องรับไม่ได้ หน้าไอ้ฝนก็จะร้องไห้ ข้างหลังก็พี่ซึงฮวานจะเดินมาเหมือนน้องทำอะไรไม่ถูกไปหมดแล้ว มันรับไม่ได้หน้ามันเสียใจมาก i'm sorry , i'm so sorry อยู่นั่นแหละ..ไอ้ฝนก็ please , please น้องมันก็ยกมือไหว้..ไหว้งามๆ ให้ไอ้ฝน sorry จริงๆ จนมันยื่นมือมาหาฝนแทนแล้วพูดว่าjust..just..just จะเช็คแฮนด์นั่นแหละ..แต่อารมณ์นั้นฝนมันอยากให้น้องเอาของไปมากกว่า แต่เห็นหน้าน้องลำบากใจ ก็เลยยอม พอฝนพูด OK เท่านั้นแหละ...หน้าน้องยิ้มแฉ่งแบบดีใจมากมาย ที่มันรอดพ้นแล้ว..ไอ้ฝนไม่ร้องไห้แล้ว มันจับมือฝนเขย่าใหญ่เลยนานด้วย..จนน้องมันปล่อยเราก็อยากจับมั่งไง (อารมณ์ลืมไป กูเคยจับกับมันแล้วนี่หว่า) แล้วมือขวาเรามีกล้องอยู่ เราพยายามึงสายคล้องกล้องออกแต่มันไม่ทันน้องหันมามองพอดี (น้องคงรู้ว่าอีนี่ก็อยาก) เราก็เลยได้จับมือกับน้อง..น้องแอบมือด้านขึ้นกว่าเก่าเหอะ เพราะเมื่อปีที่แล้วน้องยังมือนุ่มกว่านี้นะ แต่เอาเหอะก็ยังนุ่มในแบบผู้ชาย


พอพี่ซึงแสกนผ่านมา..น้องก็จะเดินเข้าเกทล่ะ มีเรื่องฮาๆ คือน้องต้องเข้า C1 (ฝั่งขวา) แต่น้องมึนจัดเดินไปฝั่งซ้าย(C1A)ที่เป็นบัสเกทจะไปเซี่ยงไฮ้เฉยเลย ฝนเอย ทุกคนตรงนั้นตะโกนเรียกซีวอนกัน แล้วชี้ไปที่อีกฟาก..this way, this way ฮ่าๆๆ..ฉ่อยเบลอ เบลอจนพี่ซึงต้องเข้าไปกระชากมา พี่กราวน์เดินไปเรียกซีวอนไว้ว่าผิดทาง แล้วพอน้องเข้าเกทไปกำลังเดินลง..เราหมดสิ้นสุดที่จะผ่านได้แค่ตรงนั้น ก็เดินตามน้องไปอยู่ข้างบน แล้วเหมือนพร้อมใจกัน..ฮามาก จู่ๆ ก็เรียก ซีวอน ซีวอน ซีวอนซุปเปอร์จูเนียร์ แล้วพวกเราก็หัวเราะกันเอง แบบจู่ๆ ก็พูดมาพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมายอ่ะ แต่ยังไม่จบ..น้องยังสติลมึนต่อเนื่อง ทางออกเดินตรงๆ ไปก็จะไปเข้างวงแล้ว แต่น้องดันฉีกออกทางขวา จนพี่ซึงต้องไปกระชากกลับมา...โคตรฮาอ่ะ แล้วน้องก็เข้างวงไป..จบทริปของเราในการตามอย่างสมบูรณ์

แล้วเรา ฝน พี่ปีใหม่..ก็เดินไปทางออกกัน แต่แยกกับพี่ปีใหม่เพราะพี่แกต้องรอคนมาพาออก ส่วนเรากับฝนต้องออกไปหาโอ้ ดีใจที่สุดเมื่อเจอพญานาค..เพราะนั่นคือถึงทางออกแล้ว เดินมาแสนไกล และแล้วก็ได้กลับบ้านกลับช่องกันซะที กลับออกไปหาโอ้เพราะโอ้รออยู่คนเดียว..ขอโทษที่ทิ้งไว้ แล้วเราสามคนก็ลงไปกินข้าวที่ S&P กันก่อนกลับบ้าน...กลับถึงบ้านตีสาม คุยกันต่อ..แต่มาติกาลาตายก่อน สลบก่อนใคร




Ｓｐｅｃｉａｌ　Ｔｈａｎｋｓ

แม่ ที่ยอมให้ไปตามจนดึกดื่นข้ามวันขนาดนี้ และให้เพื่อนมาค้างด้วยได้

น้องแมงมุม ที่จัดการเรื่องเข้าเกทให้พี่..รบกวนน้องจริงๆ แต่ขอบคุณมากนะคะ

ฝน ที่เข้าไปร่วมมาราธอนกับฉันในเกท..ขอโทษอีกครั้งที่ทำให้เธอถูกพี่ซึงด่าทางสายตา เพราะพวกฉันคนรอบข้างเธอ ขอโทษที่เข้าไปนัวเนียจนเธอรำคาญ

โอ้ ที่เป็นกองกำลังภายนอกอย่างดี..และเป็นคนทำให้ฝนยังมีสติอยู่ตรงจุดที่มันนับเค้าน์ดาวน์ก้าว และร่วมผจญภัยและกลับดึกด้วยกัน

พี่ปีใหม่ ที่ไปโดนพี่ซึงหมายหัวร่วมกับหนูในตอนแรก (แต่ตอนหลังพวกเราไม่เกี่ยวแล้วนี่)

พี่เจี๊ยบ หลิน ที่ไปนั่งกิน นั่งคุยเฮฮา และเป็นสายจากข้างนอกแอร์พอร์ตให้

ออม ที่ให้สิทธิ์นั้นแก่ฉันและเพื่อนฉัน...ขอบคุณมากๆ นะที่รัก

Choi Siwon ที่เป็นคนดีได้ขนาดนี้ แคร์แฟนคลับนะ แต่น้องก็ต้องฟังสต๊าฟ..กลับมาพวกพี่บอกได้แค่ว่า อยู่โหมดรักน้อง ใครด่าน้อง...กูเอาถึงตาย!!!