หลังจากนั่งเจ็บใจ..และใจลอยไปแถวๆ ทะเลในวันเสาร์-อาทิตย์ (เนื่องด้วยหาคนขึ้นเวรแทนไม่ได้)

ในที่สุดวันจันทร์เราก็อดใจไม่ไหว..อย่างน้อยฉันต้องได้เห็นหน้าน้องชาย แค่สามวินาทีก็ยังดี  น้องอุตส่าห์มาทั้งทีจะไม่เจอเลยก็ทำใจไม่ได้

วันจันทร์แทบจะร้องไห้ตั้งแต่กลางวันแล้ว..งานมาเยอะมาก เยอะใกล้พักเที่ยง (หิวจะตายห่าแล้ว) แล้วเราก็ต้องนั่งดูกล้องอยู่คนเดียว พี่อรก็ทำงานบริหารอยู่ หันหลังไปก็มีน้องคอยเอาเลือดเข้าเครื่องและนั่งไถเสมียร์ให้(หลายแผ่นมาก)

แต่พอช่วงบ่ายค่อยโอเคหน่อย..งานน้อยลง เราก็เคลียร์งานเสร็จหมดก่อนสี่โมงครึ่ง แต่..มีโทรศัพท์สายนอกโทรเข้ามา..สรุปคือพี่หัวหน้าห้องโทรมาบอกให้รอก่อน เดี๋ยวจะมาคุยเรื่อง EQC เราก็ได้แค่ "ค่ะ" ระหว่างนั้นก็นั่งทำ EQC ที่เป็นรูปไปก่อน พอพี่แกลงมาพี่แกก็ทานข้าว..เราก็รอ จนมองนาฬิกาเริ่มทนไม่ไหวแล้ว โอ้ก็โทรมาสองรอบแล้ว เลยถามว่า "พี่คะ? เรื่อง EQC..."  พี่แกก็เลยยอมคุยซะที..พี่แกก็ถามว่าเราทำเสร็จรึยัง? เราก็บอกว่าเสร็จแล้ว (Part Identification) แล้วพี่แกก็บอกว่าโอเค เรียบร้อย  เราก็รีบเข้าไปเก็บของเตรียมออกจากที่ทำงาน 

แต่พอเราสะพายกระเป๋าออกมาจากห้องพักเท่านั้นแหละ  พี่แกก็เดินเข้ามาหาแล้วให้เราลงผล EQC ของเครื่องตรวจให้อีก สรุปว่ากว่าจะได้ออกจากที่ทำงานล่อไป 6 โมงกว่า..โคตรสงสารพ่อ แกร่วรอเราตั้งเกือบสองชั่วโมง  (-"-)  จนเราทนไม่ได้บอกขอเอางานกลับไปทำนั่นแหละ ถึงได้ออกมา

ขึ้นรถได้ก็บ่นๆๆ แล้วก็ร้องไห้ออกมาจนได้..เบื่อ เหนื่อย ทนไม่ไหวแล้ว  จะวันไหนก็ได้ แต่ทำไมต้องเป็นวันที่เรามีธุระล่ะ? ฉันอุตส่าห์เคลียร์งานเรียบร้อยหมดแล้ว  เรื่องที่พี่แกจะให้ทำ..มีตั้งหลายวัน ทำไมเพิ่งมาใช้เอาวันนี้ บอกแล้ววันไหนก็ได้ แต่ต้องไม่ใช่วันที่เราจะไปหาน้องชาย..งานก็เยอะ เบื่อ เหนื่อย เซ็ง  รู้งี้กูไปเรียนต่อดีกว่า..เฮ้อออ~!!

ออกมาจากที่ทำงานได้ ก็ให้พ่อส่งขึ้นแท๊กซี่ที่อนุสรณ์ฯ  ตอนแรกกะนั่งรถตู้..แต่ดูเวลาและสถานการณ์แล้ว ถ้ารอต่อไปกูได้แดกแห้วแน่ๆ เลยตัดสินใจกระโดดขึ้นแท๊กซี่ไปต่อ MRT แม่งเลย..แล้วก็คุยกับป้าเฉื่อ กะว่าไปตามเสร็จจะไปหาอะไรกินกับป้าแถวเอสพานาด

ตอนนั่ง MRT ก็โทรคุยกับฝนไปด้วย พอดีไอ้โอ้ก็คุยกับไอ้ฝน..เลย join สาย  ฝนบอกว่าได้ข่าวว่าน้องอยู่ MK GOLD  นั่นประไร..ปากกูศักดิ์สิทธิ์จริงวันนี้ เพราะเมื่อตอนกลางวันยังคุยกับไอ้โอ้อยู่เลย ว่าน้องอย่าไปกินยูเรกวานเลย..กินเอ็มเคโกลด์เหอะ พี่อยากกิน  แล้วเป็นไง? -- แม่งไปแดกกันจริงๆ สมพรปากกู  คุยไปคุยมาได้ยินเสียประกาศสถานีต่อไป..เอ๊ะ? โอ้มึงอยู่ใต้ดินหรอ? (มันตอบว่าใช่) แล้วสถานีต่อไปมึงสถานีอะไร? (ตอบไรมาสักอย่าง)  โอเค..โอ้มึงเดินมาหากูที่โบกี้หน้าสุดด่วน  แล้วมันก็เชื่องเดินมาเว่ย..ฮ่าๆๆ (ได้ข่าวว่ามึงเลิกงานก่อนกู แต่ทำไมกูมาขึ้นขบวนเดียวกับมึงวะโอ้?)  เดินมาเจอหน้าแล้ว มันยังจะคุยโทรศัพท์ต่อทำซากอะไรก็ไม่รู้ (- -")  ต้องบอกให้มันวางสาย..แล้วเราก็คุยกับฝนต่อ (เลวได้อีกกู)

ก่อนเลิกคุยกับฝน..ให้มันอวยพรให้เสียหน่อย แต่เอะใจตั้งแต่มันอวยพรแล้ว ขอให้ไปหาน้องแกทันก็แล้วกันนะ..ขอให้โชคดี ขอให้ได้เจอ เพราะน้องแกน่ารักมาก  กูว่าแล้วเชียว..ไอ้อวยพรให้ไปทันทีไร ได้ข่าวกูไปไม่ทันตลอด ตั้งแต่แบทเทิลแล้ว..กูเหยียบใต้ดินเตรียมออกไปโรงแรม..ป้าก้อยโทรบอกว่าน้องออกไปแล้ว  คราวนี้ไอ้ฝนอวยพรอีก..ขอให้ไปทัน  แม่งเดินจ้ำกับไอ้โอ้แล้วนะ..จ้ำสุดๆ ไปถึงรถตู้คันสุดท้ายออกไปต่อหน้าต่อตา บ่งบอกมากว่าน้องกูเพิ่งออกจาก MK GOLD ไปได้ไม่ถึงห้านาทีดี  เชี่ย!!!..เจ็บใจฉิบหาย นี่ถ้ากูออกจาก lab ได้เร็วกว่านี้..กูคงได้ดูน้องนั่งแดกสุกี้แล้ว  นึกแล้วยิ่งเคือง (T^T) 

พอรถตู้ไปลิ่ว..เราก็ต้องวิ่งไปกับบ้าง  วิ่งไปลงใต้ดินอีกรอบ เพื่อไป SEED ไปปุ๊บ..วิ่งขึ้นมาที่พระรามเก้า เรียกมอไซค์..มันรู้ด้วยเว่ย มันบอกไปอสมท.ใช่มั๊ย? (ใช่..ไปเลย สองคัน ขอด่วน)  พี่แม่งบิดได้ใจมากว่ะ  ตอนก่อนขึ้นตะโกนบอกโอ้(ที่ขึ้นคันก่อนหน้าเรา)ว่าให้จ่ายให้ด้วย ไม่มีเศษ..มีแต่แบงค์ใหญ่ (จริงๆ คือขี้เกียจค้นแบงค์ย่อยในกระเป๋า)  แต่พอเอาเข้าจริง..พอเห็นรถตู้อยู่ลิบๆ หน้าเรา สันนิษฐานไว้ก่อนว่านั่นน่ะรถแฟนคลับ (ซึ่งจริงๆ มันก็ใช่แหละ)  เราก็บอกพี่คนขี่ว่า พี่เห็นรถตู้ข้างหน้ามั๊ย? เอาให้แซงคันนั้นได้ป่ะ?  พี่แกก็ถามกลับว่า..ไปน่ะไปได้น้อง แต่แล้วเพื่อนน้องคันข้างหน้าล่ะ  กูก็คนดีได้อีก..ตอบพี่ไปว่า  ช่างมันพี่..แซงมันไปเลย เดี๋ยวให้มันบึ่งตามมา ณ เวลาตอนนี้แล้ว..เพื่อนก็เพื่อนเถอะ  พอพูดจบปุ๊บพี่แม่งบิดได้ใจมาก..แซงโอ้ไปเลยบอกมันว่า "แล้วเจอกันที่ซี๊ด..หาไม่เจอโทรมานะ"  พอแซงมาได้คันนึงมาติกายังโลภได้อีก บอกพี่ว่า..พี่หนูอยากได้แซงกว่านี้ คันหน้านู้นเลย (คันหน้า ของคันหน้า ของ...) พี่ก็บิดแซงรถตู้ให้กูสองคันติด สนุกฉิบหาย ไปถึงปุ๊บ..อึ้งกับราคา ทำไมมันถูกขี้อย่างงี้วะ? ยี่สิบบาทเอง (บิดแบบนี้ถ้าเรียกหกสิบก็ยอมประเคนให้ว่ะ)

ไปถึง..กลับต้องควักจ่ายให้โอ้มันอีก (เพราะมันช้า..กว่าจะควักเงินมา)  แล้วก็ไปยืนหามุมกัน  หาไปหามาก็ไปเจอพี่ปีใหม่ซะงั้น..เลยเข้าไปทักเมียซีวอนซะหน่อย  แล้วก็เจอไอ้ออมเลยเดินไปหามัน ไปคุยกับมัน..สักครู่แม่งก็มีข่าวมาว่าน้องเข้าไปทางด้านหลังแล้ว  ห่ากิน..กูมารอทำด๋อยอะไร  โทรหาป้าเฉื่อ..สรุปว่าต้องขอโทษป้าเป็นอย่างสูง ที่ลากป้ามาแกร่ว..เพราะตอนแรกกะส่งน้องบอมเข้าสัมภาษณ์แล้วเราก็จะออกไปหาอะไรกินแล้วกลับ  แต่ว่า..น้องเสือกเข้าด้านหลัง กูเลยต้องรอตอนน้องออก..ก็มาแล้วนิ อย่างน้อยขอให้ได้เจอแค่สามวิก็พอแล้ว  แต่ถ้าน้องไม่ออกด้านหน้านี่กูมีลาออกจากที่ทำงานแน่ๆ (เพราะกูเสียเที่ยวมาไม่เจอหน้าน้อง เพราะ EQC นั่นแหละ)

ระหว่างที่เดินระเหเร่ร่อน..ไอ้โอ้ก็บอก เขาบอกจะออกทางด้านหน้า ถ้ามึงอยากได้ที่ดี..มึงต้องไปจองที่เดี๋ยวนี้แล้ว  เราก็คิดสะตระแล้ว..กูขออยู่ใกล้(แสงไฟ) สว่างๆ ถึงแม้จะระยะเวลาสั้นก็พอ  ดังนั้นที่ที่เหมาะที่สุดสำหรับความต้องการนั้นก็คือ หน้ากระจกใกล้ประตูทางออก(ฝั่งซ้าย..เวลาหันหน้าเข้าหาตึก)  นั่งฟังสัมภาษณ์ไป..ก็ฮือฮาไป คือว่าน้องฉ่อยคะ..มึงต้องการสื่ออะไรคะ?  ถ้าคิบอมไม่มา ผมคงได้คุยกับแพทมากกว่านี้  คือ..ยังไงแฟนคลับ(วาย)ก็ตีออกมาได้ว่าเป็นวอนบอมนะคะน้อง.......ซึ่งกูไม่ปลื้ม!!! ถ้าคำพูดนี้มาจากปากบอม แล้วด๊องมาแทนฉ่อย โอเค..กูเชื่อ(สนิทใจ)  กูบอมด๊อง..ไม่ใช่วอนบอม

และแล้วพอสัมภาษณ์เสร็จ..ก็เตรียมตัวใหญ่ ลองกล้อง..สรุปลองมากไปหน่อย กล้องไอ้โอ้เสีย..ทั้งๆ ที่ตอนแรก กล้องโอ้จะเมนฉ่อย กล้องกูเมนน้องชายกู  สรุปแห้วแดก..กล้องกูเมนทั้งคู่เหอะ (รู้สึกกล้องจะตามฉ่อย แต่ตากูเนี่ยตามบอมนะ)  แล้วใครบอกไม่มี๊~ไม่มีเส้น  โห!! เชื่อก็ควายตายแล้ว..ใส่ชุด 12plus วิ่งเข้าออก ลัลล้าขนาดนั้น..หึหึหึ  แล้วก็ไอ้โอ้แม่งไม่ดูตาม้าตาเรือ เสือกพูดใส่มาว่าซีวอน บอมออกมาซะทีเหอะน้องพี่รอนานแล้ว (อะไรประมาณนี้)  คือเพื่อนคะ..น้องที่ยืนอยู่ข้างหลังกูเขาคุย(โกหก)กับแม่อยู่ ว่าอยู่ที่โรงเรียน ทำกิจกรรม..กำลังจะกลับ  มึงจะทำน้องเขาตายเพราะมึงพูดชื่อผู้ชายออกมาว่ะ  แต่ก็ผ่านไปด้วยดี(มั้ง?)  เราก็คนดี ยอมนั่งคุกเข่า เผื่อที่น้อง(นักเรียน)ข้างหลังจะได้เห็นชัด เราไม่ต้องบัง..เพราะเราอยู่หน้าสุด 

สุดท้าย หลังจากการ์ดแม่งเดินเข้า-ออกหลอกมานาน..น้องก็เดินออกมาซะที  ให้ตายเหอะ..ฉ่อยแม่งจะหล่อเอี้ย หล่อเอาถ้วย ไปถึงไหนวะ? แค่เสื้อยืดแม่งยังดูดีได้ขนาดนี้ (น้องกูโดนกลบรัศมีเลย) .. แต่เอาเหอะ ตีนเปล่าโบกช้างดาวแม่งยังดูดีขนาดนั้น ใส่เสื้อผ้าดีกว่าที่ปาราดีก็ต้องยิ่งดูดีกว่าเดิม  ส่วนน้องบอม..น้องดูเนือยๆ ก็พอรู้ว่าน้องเจ็บแขน น้องเหนื่อย..และเมียน้องไม่มา (เกี่ยว?)  โอเค..เจอน้องชายที่รัก ฉ่อยโบกมือบ๊ายบายให้..จบแล้วทริปกูงวดนี้ พอใจแล้ว

รู้สึกว่าน้องก็จะโดนรุมทึ้งอยู่นะ..แต่เราไม่ใช่กลุ่มทึ้ง โอเค!~กูไม่ผิด กูไม่ได้ทำน้องเจ็บตัว..พอรถน้องออก ก็บ๊ายบาย..กลับบ้านกันเถอะโอ้ (เพราะป้าเฉื่อกลับบ้านแล้ว..ขืนให้ป้ารอต่อ กูโดนป้าฆ่าแน่)  แล้วก็เดินไปซื้อ KFC กินกัน..เรียกแท๊กซี่กลับบ้าน โทรหาพ่อ..บอกกำลังกลับนะ กลับกับโอ้ เดี๋ยวโอ้ลงก่อน แล้วก็ msg ทะเบียนรถไปให้พ่อ กลับบ้าน อาบน้ำ..โทรหาป้าเฉื่อ(ซึ่งป้าไม่รับ..ท่าทางกูจะโดนป้าโกรธยาวนาน) นั่งฝังโลโก้ นอน

สรุปว่าฉันก็ได้เจอน้องสมใจอยากแล้ว..เจอตอนน้องออกจาก SEED นั่นแหละ รอบเดียว..ไม่กี่วิ แต่ตาย..ตายสนิท  (พลังชีพฟื้นกลับคืนมาใหม่..พร้อมสู้วันต่อไป)